Almanya, Nisan 2000
Marksist-Leninist Parti ve Örgütler Ulus-lararası Konferansı’nın yeni oturumu Almanya’da gerçekleşti.
Konferansa Afrika, Latin Amerika, Asya ve Avrupa’dan 16 parti ve örgüt katıldı. Dominik Cumhuriyeti Komünist Emek Partisi, vize
sorunları nedeniyle toplantıya katılamamakla birlikte, Konferans’ın tüm
kararlarına onay verdiğini açıkladı. Diğer bazı parti ve örgütler -Tunus partisi gibi- polis
baskısı nedeniyle, bazıları da maddi zorluklardan dolayı Konferans’a katılamadılar.
Konferans gündeminde önemli konular yer aldı. Bunların birlik içinde, yoldaşça ve açık bir atmosferde ele
alınması, Uluslararası Marksist-Leninist Komünist Hareket’in inşa sürecinde önemli ilerlemeler kaydedilmesini
sağladı.
Konferans, günümüz emperyalizminin kendisini ne şekilde gösterdiğini, içinde
bulunduğu krizi, işçilerin ve halkların, devrimci ve komünist hareketin örgütlenme ve mücadelesindeki önemli gelişmeleri ele
aldı. Yugoslavya’da gelişen olaylara dikkat çekerek, emperyalistlerarası ciddi çatışmaları da ifade eden Kuzey Amerika emperyalizminin ve NATO üyelerinin
saldırganlığını mahkum etti. Ortadoğu’daki sorunlar da ele alındı.
Konferans, çalışmasının önemli bir bölümünü kendi gerçekliği, oluşum ve gelişim sürecinin deneyimleri,
sınırlılıkları, eksiklikleri ve hataları konusundaki tartışmalara ayırdı. Tek tek ülkelerde ve
uluslararası ölçekte devrimci proleter örgütlerin geçerliliğini bir kez daha
onayladı. Hareketimizin uluslararası alanda proletaryanın, sosyalizm ve komünizm
davasının ve çıkarlarının temsilcisi olduğunu; komünist ve Marksist-Leninist
olduğunu iddia eden diğer güçlerin ise kafa karışıklığı ve eklektizm içinde
boğulmaya devam ettiklerini vurguladı. Hareketin daha yoğun bir çalışma, tek tek ülkelerdeki üyelerini güçlendirime ve yeni Marksist-Leninist parti ve örgütler ile ilişkiye geçme görevine bir kez daha işaret etti.
Konferans, Burkina Faso ve Ekvador’da devrimci mücadelelerin bilgisine sahipti.
Burkina Faso’da, 1999’un son çeyreğinde, gerici rejimi krize sokan büyük halk hareketleri gelişti. Bu hareketlerde işçiler, köylüler, öğretmenler, gençlik ve demokratik güçler yerlerini
aldı. Bu eylemlerde önder rol oynayan Volta Devrimci Komünist Partisi, büyük bir deneyim ve politik etki kazanarak gelişme kaydetti.
Ekvador’da ise Ocak ayında büyük bir halk ayaklanması başgöstererek emperyalizm
yanlısı Mahuad hükümetinin devrilmesine ve birkaç saatliğine de olsa Ulusal Kurtuluş Konseyi’nin
kurulmasına yol açtı. Başta yerliler olmak üzere, Ekvador işçileri ve
halkı, sorumlulukların baskısı ve politik bilinçlenme sonucu, kendi gazetelerine sahip
olmanın önemini anladılar. Konferans, Ekvador M-L Kommünist Partisi (PCMLE)’nin gazetesine dikkat çekti.
Bu süreçlerin gelişimini tahlil eden Konferans, varlığı ve sorumlulukları açısından yeni bir aşamaya ulaştı ve devrimin eski ve yeni
sorunları hakkında teorik tartışmaları ilerletmek için durumun somut tahlilinin yolunu açtı.
Konferans, aynı döneme denk gelen Danimarka ‹şçileri Komünist Partisi’nin Kuruluş Kongresi’ni
selamladı.
Burkina Faso üzerine bir karar çıkarılarak buradaki mücadelenin daha da yayılması görevi üstlenildi ve Volta Devrimci Komünist Partisi’nin çalışmaları
selamlandı.
Konferans, Ekvador’daki devrimci sürece ve PCMLE’ye desteğini ifade etti.
Tunus hükümetinin gerici politik baskılarını kınayarak Tunus ‹şçileri Komünist Partisi ve parti önderleri ile
dayanışmasını açıkladı.
Kolombiya Komünist Partisi (M-L) Birinci Sekreteri Francisco Caraballo’nun özgürlüğü için yürütülen
uluslararası kampanyanın devam ettirilmesi kararı alındı.
PCMLE’ye maddi destek sunmak için uluslararası bir kampanya yürütülmesi kararlaştırıldı.
Uluslararası dergi Birlik ve Mücadele’nin yayınının daha düzenli hale getirilmesi önerildi.
Ağustos ayında Venezuela’da yapılacak olan Uluslararası Anti-Faşist, Anti-Emperyalist Gençlik
Kampı’nın başarılı geçmesi için daha çok çaba gösterilmesi çağrısı
yapıldı.
Temmuz ayında Quito’da yapılacak olan “Latin Amerika Devriminin Sorunları” konulu
uluslararası seminerin başarılı geçmesi için destek çağrısı yapıldı.
Konferans partileri tarafından Lenin’in “Emperyalizm, Kapitalizmin En Yüksek Aşaması”
adlı eserinin yeniden basılması kararlaştırıldı.
1998’de Caracas’ta yapılan toplantıda alınan karar ve görevlerin değerlendirilmesi ve yeni bir Koordinasyon Komitesi’nin seçilmesiyle Konferans çalışmalarını bitirdi.
Uluslararası Konferans’ın bu toplantısı, Uluslararası Komünist Hareket’in inşa sürecinde önemli bir
adım teşkil etti. Konferans’ın kendisi ve aldığı kararlar, onun işleyen bir gerçeklik
olduğu ve sorumluluklarını başarıyla yerine getirecek potansiyele sahip
olduğu anlamına gelir. Hala çözüm bekleyen sorunları, aşılacak zorlukları
vardır, fakat bunları orta vadede çözmesinin temelleri ve koşulları mevcuttur.
Proletarya enternasyonalizmi, uluslararası devrim ve tek tek ülkelerde devrimci süreçler daha da güçlenmiş
durumdadır. Bunun ortaya çıkardığı yeni görevleri yerine getirmek için koşullar ve olanaklar
vardır.
Konferansa katılan parti ve örgütler:
•Almanya Komünist Partisi (KPD)
•Benin Komünist Partisi (PCB)
•Danimarka Işçileri Komünist Partisi (APK)
•Ekvador M-L Komünist Partisi (PCMLE)
•Fransa Işçileri Komünist Partisi (PCOF)
•Italya Proletaryasının Komünist Partisini Inşa Örgütü
•Iran Emek Partisi (Tufan)
•Ispanya Komünist Ekim Örgütü (October)
•Kolombiya Komünist Partisi M-L (PCC-ML)
•Meksika Komünist Partisi M-L (PCM-ML)
•Norveç Komunist Devrim Örgütü (Revolusjon)
•Şili Komünist Partisi - Proleter Eylem ( PC-AP)
•Türkiye Devrimci Komünist Partisi (TDKP)
•Venezuela Kızıl Bayrak Partisi (Bandera Roja)
•Volta Devrimci Komunist Partisi (PCRV)
•Yunanistan Komünist Partisini Inşa Örgütü